Ciekawe miejsca w sieci

Metoda ta polega na porownywaniu badanych zjawisk z innymi wielkosciami oraz na ustaleniu roznic miedzy cechami porownywalnych zjawisk. Przy zastosowaniu metody porownan ocenia sie zawsze co najmniej dwie kategorie liczb. Jedna z nich wyraza stan faktyczny, a druga stanowi podstawe porownan tj., podstawe odniesienia zwana rowniez baza. W rezultacie otrzymuje sie roznice � dodatnie lub ujemne � zachodzace miedzy porownywalnymi wielkosciami. Obliczone roznice zwane sa powszechnie odchyleniami. Przedmiotem porownan moga byc liczby absolutne i wielkosci wzgledne. Nalezy pamietac, ze od liczby porownywanej odejmuje sie zawsze wielkosc stanowiaca podstawe porownan. Jest rzecza oczywista, ze porownywac mozna tylko wielkosci porownywalne. W przypadku porownan bardzo prostych czynnikow uzyskane odchylenia moga miec wartosc praktyczna, ale tylko w scisle ograniczonym zakresie. Trzeba ponadto pamietac, ze wielkosc porownywalnych wielkosci jest funkcja dwoch lub wiekszej liczby czynnikow, np. dochod uzyskany ze sprzedazy stanowi funkcje liczby produktow i ich ceny, globalny koszt zuzytych materialow jest funkcja liczby wyrobow, normy zuzycia materialow i ceny jednostkowej materialow. Proste porownanie tego typu wielkosci doprowadza jedynie do okreslenia ogolnego odchylenia, w ktorym nie wykazuje sie wplywu poszczegolnych czynnikow na ustalone odchylenie. Proste porownania polegaja zatem tylko na obliczeniu roznic w porownywalnych zjawiskach, a uzyskane w ten sposob odchylenia nie moga stanowic podstawy do oceny zaistnialych przyczyn i tym samym nie maja one w tej formie odpowiedniej wartosci poznawczej. Wszelkie sposoby oceny opisowej, polegajacej na okreslaniu przypuszczalnego wplywu i rangi poszczegolnych czynnikow, nie pozwalaja na wlasciwa ocene nie tylko pierwotnych przyczyn wystepowania odchylen, ale nawet stopnia oddzialywania przyczyn wtornych. Opuszczony niespodziewanie przez posterunkowego, Seweryn nie wiedzia�, co z soba zrobi�. Najniedorzeczniejsze, szalone pomys�y przelatywa�y mu przez g�ow�. Ledwie Nawrocki znikna� we drzwiach posterunku, chcia� kierujac si� pierwszym odruchem biec za nim. I w tym momencie, gdy wyobrazi� sobie siebie zn�w stojacego naprzeciw policjanta, uczu�, �e m�g�by tego cz�owieka zabi�. Wi�cej: zapragna� go zabi�. Jednoczesnie zda� sobie spraw�, �e nie wystarczy�by mu sam fakt smierci Nawrockiego. W�wczas dopiero odczu�by ulg�, gdyby tamten przed smiercia cierpia�, gdyby cierpiac musia� wiedzie�, kto jest sprawca jego m�czarni. W ciagu tej kr�tkiej chwili Seweryn mia� wra�enie, �e okrutne obrazy, kt�re go opad�y, nie z niego pochodza, lecz syca si� jakas si�a le�aca poza nim, niewiadoma i nieunikniona. Zanim jednak uczyni� krok w kierunku ganka, oprzytomnia�. Zdja� machinalnie czapk�, wiatr sprawi� mu ulg�. Na drodze by�o pusto. W pobli�u pali�o si� tylko swiat�o w oknach posterunku. Przez jedno wida� by�o sylwetk� Nawrockiego. Zdejmowa� w�asnie p�aszcz. Seweryn odwr�ci� si� i ruszy� przed siebie. Uszed� ju� spory kawa�ek, gdy zorientowa� si�, i� znalaz� si� na ko�cu wsi. Z g��bi mroku wy�ania� si� kanciasty cie� koscio�a z wie�a jeszcze nie wyko�czona i p�asko sci�ta, a z boku, w odleg�osci dobrych paruset krok�w, swieci�o si� okno plebanii. Wtedy przysz�o Sewerynowi na mysl, aby odwiedzi� ksi�dza Siechenia. Przypuszcza�, �e ze wzgl�du na godzin� i pogod� zastanie go w domu. Nie zastanawia� si�, dlaczego chce to uczyni�, czu� tylko, �e nie mo�e w podobnym stanie wr�ci� do domu. Nie m�g� r�wnie� by� sam. Proboszcza zna� ma�o. S�ysza� cos niecos o jego nieporozumieniach z okolicznymi dworami, wiedzia�, �e ojcu, chocia� daje pieniadze na przebudow� koscio�a, te� niejedno nie podoba si� w ksi�dzu. Ale by�o mu to oboj�tne. Sam zas z kilku kr�tkich spotka� w ciagu wakacji wyni�s� o ksi�dzu Siecheniu wra�enie raczej korzystne. Ju� to samo, �e proboszcz sedelnicki r�ni� si� od wielu swoich koleg�w, usposabia�o go dzi�ki wrodzonej przekorze przychylnie. Teraz wydawa�o mu si�, �e nikt inny, tylko ten cz�owiek mo�e mu pom�c. Nie wiedzia� w czym i w jaki spos�b, poszed� za odruchem. Minawszy drog�, pchna� furtk� i scie�ka biegnaca ogrodem wsr�d zesch�ych i w mroku szeleszczacych s�onecznik�w podszed� do plebanii. Od frontu by�a ciemna, tylko z boku, najwidoczniej z okna kuchennego, pada�a na trawnik smuga s�abego swiat�a. Seweryn zatrzyma� si�. Ogr�d pe�en ostrych chrz�st�w, zdawa� si� razem z wiatrem unosi� ku g�rze i tam w ci�kich ciemnosciach sta� nieruchomy jak chmura gradowa. Z daleka niezmiennym be�kotem dobiega� m�yn. Seweryn by� ju� pewny, �e ksiadz wyszed� z domu. Pomysla�: nie ma sensu zachodzi� na plebani�. Ale gdy wyobrazi� sobie drog� powrotna: d�uga, wiejska ulic� wsr�d chat milczacych i pod niebem, kt�re �adnym g�osem nie odpowie niepokojowi, szybko podszed� do drzwi i mocno zapuka�. Czeka� d�u�sza chwil�. Zapuka� po raz drugi. Pos�ysza� wreszcie za drzwiami czyjes powolne kroki. Otworzy�a Ksienia. Spyta�: - Ksiadz proboszcz w domu? Nie pozna�a go i zacz�a szybko m�wi�, �e proboszcza nie ma i pewnie niepr�dko przyjdzie, wi�c najlepiej jutro zg�osi� si�. Seweryn, wsparty ramieniem o uchylone drzwi, pchna� je lekko