Ciekawe miejsca w sieci Odpêdza³ pokusê snu, podobnie jak smiertelnie znu¿ony wêdrowiec prze³amuje sennosæ w obliczu niebezpieczeñstwa. Có¿ z tego, ¿e cia³o omdlewa ze zmêczenia, g³owa cia¿y, a powieki same bezsilnie opadaja? Trzeba wiedzieæ, kiedy mo¿na, kiedy wolno spaæ. Pozornie tak ³atwo jest wymknaæ siê nieprzyjacielowi. Zdawa³oby siê: mo¿na go zwiesæ, zmyliæ slad. Pomiêdzy wieczorem a najbli¿szym rankiem jaki¿ rozleg³y le¿y czas! Ka¿dy krok u poczatku wyznacza inna drogê. Tysiac scie¿ek biegnie w g³ab nocy, niknacych, gdy swit zedrze ciemnosci. Ale na ka¿dej wróg jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem da¿ac po naszym tropie. Spojrzeæ mu prosto w oczy, nie zadr¿eæ, nie ugiaæ siê przed jego zdobywcza si³a, to jedno mo¿e ocaliæ. Ale jak wydrzeæ z siebie z³o, które w nas czai siê zawsze wyczekujace, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyciæ wroga, który jest w naszej krwi i w naszych myslach? Ksiadz Siecheñ klêcza³, skrzy¿owane ramiona wspar³szy o niski sto³ek. Pochyli³ g³owê. Mia³ wra¿enie, jakby mu barki ogromny ciê¿ar przygniót³. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje siê, ¿e z³o ca³ego swiata scieka w serce czuwajacego. Doko³a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast spia ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t³um. £atwa zdobycz. Któ¿ spi snem sprawiedliwego? D³onie, które jeszcze przed chwila chciwie siêga³y po rozpustê i zysk, dygoca teraz niespokojnie, jak p³omieñ przygnieciony popio³em. Nagie cia³a dysza goraczkowo. Zwarte usta skry³y k³amstwa i kuszace podszepty, powieki zamknê³y pope³nione i przysz³e zbrodnie. Gdzie¿ sa mury mierzone trzcina z³ota? Wiatr szarpna³ otwartym oknem. Okiennica uderzy³a o szybê. Chlusna³ deszcz. Ale proboszcz nie poruszy³ siê. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa³y siê przebijaæ ciemnosæ. Dra¿a ja a¿ do przepastnego dna. Zwyciê¿aja przestrzeñ. Czas stana³. I przez sekundê, która trwa wieki, wydaje siê klêczacemu, ¿e widzi wszystko, co dzieje siê na swiecie a¿ po jego najodleglejsze krañce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakas zas³ona spad³a rozciêta nagle niewidzialna rêka, ukazujac grozna wizjê. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczesnie tak drobna, i¿ mo¿na ja ramieniem opasaæ, le¿y nieruchoma, sciêta cisza: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje¿one czarnymi kamieniami, zastyg³e wody, lasy skamienia³e, miasta puste jak szkielety, a nad tym nieskoñczonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, którego ciê¿ar przygniata serca spiacych. Ludzie! Widaæ ich cia³a pokotem rzucone na zesch³a ziemiê, jedno przy drugim, nagie i sine, niby nieskoñczony szereg umar³ych. I nagle, jakby na jeden wielki g³os rozcinajacy milczenie od wschodu do zachodu i od pó³nocy na po³udnie, budza siê wszyscy. Ale nikt nie zrywa siê i nie spieszy pos³usznie ku wezwaniu. ¯adne wo³anie mu nie odpowiada. ¯aden szept ani ruch nie targna niewzruszonym spokojem. Piersi le¿acych uderzone niebem zamar³y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaja smiertelna trwoga. Przera¿eniem nie pozostawiajacym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksiadz Siecheñ. Bo czy¿ nie pêta go niemoc ta sama, która wszystkim na ziemi ka¿e w tej chwili konaæ, lecz nie pozwala umrzeæ? Oto równosæ, o której ludzie nie chca wiedzieæ. Bogactwo staje siê podobne ³achmanom ¿ebraka, w³adza kruszy siê w pora¿onych d³oniach i jak próchno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywróci ziemi jej kuszacy kszta³t, któ¿ z ¿ywych wyrzeknie siê dobrowolnie z³udnych przywilejów? Kiedy¿ wybije godzina sprawiedliwosci dla krzywdzonych i poni¿anych? Tyle doko³a chciwosci, okrucieñstw, tyle k³amstw i jadu nienawisci i pogardy, i¿ zdaje siê, ¿e nic nie zdo³a zasklepiæ krwawiacych ran. Có¿ mo¿e zmieniæ siê? Tu choæby, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie siê bez przymusu swoich rozleg³ych pól i lasów, jak drapie¿ne kleszcze opasujacych doko³a nêdzne ch³opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci strêczycielstwa. Zab³akanej w dalekim miescie Oldze Kukiszów ¿aden g³os nie podszepnie powrotu do rodziców. M³ody Burak, kiedy wyjdzie z wiêzienia, znowu zacznie krasæ. Kierownik poczty nie z³agodzi serdeczniejszym s³owem cierpieñ umierajacej ¿ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoja m³odoscia, z lekkim sercem porzuci po miesiacu ka¿da dziewczynê. Ile¿ ich jeszcze przyjdzie p³aczacych na niego, jak przedtem przychodzi³y z ¿alami na Siemiona? A Siemion, któremu ju¿ tak niewiele chwil pozosta³o do ¿ycia... A Michas... Proboszcz zaciska d³onie. Gêste krople potu zwil¿aja mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaja Ciê, dlatego b³adza. Ale mnie ukaza³es siê, jak wicher wstrzasna³es mna... Da³es wszystko. A có¿ ja dajê? Jak¿e nêdzny jest plon minionych lat! Có¿ uczyni³ dla ludzi, których mu powierzono? Nigdy nie umia³ znalezæ drogi do cz³owieka. A za to jak czêsto i w jak wielu okolicznosciach czu³ siê intruzem. Tak rzadko udawa³o mu siê prze³amaæ bolesny i upokarzajacy mur, który odgradza³ go od ludzi wtedy w³asnie, gdy chcia³ im siebie ofiarowaæ. A jesli, zdarza³o siê, odnajdywa³ porozumienie, czy¿ by³o ono czyms wiêcej ni¿ przelotnym b³yskiem ukazujacym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi byæ szczêscie, gdy zbudzi siê zb³akana duszê z letargu i oczyszczona postawi przed Panem. Prze¿y³ kilka takich olsnieñ Rzuci³ siê naprzód i ju¿ wczepi³ siê d³oñmi w ramiona Seweryna, gdy nisko, pomiêdzy z soba zwartymi cia³ami rozleg³ siê p³aski, bezdzwiêczny stuk wystrza³u. Nawrocki drgna³, cieñ bólu przemkna³ mu po twarzy. Ale nie puszcza³, silniej jeszcze zacisna³ palce, wyprê¿y³ siê, nogami mocno wpar³ siê w pod³ogê, jakby ca³ym soba chcia³ przygniesæ przeciwnika. Obaj byli równego wzrostu i Seweryn czu³ na ustach goracy, przyspieszony oddech tamtego, widzia³ dok³adnie jego bliska twarz. „Jaki on piêkny!” - pomysla³. Patrzac w rozszerzone oczy Nawrockiego, strzeli³ po raz drugi. I jeszcze raz. Sta³ nie ruszajac siê, ciagle z palcem na cynglu. By³ przygotowany, ¿e to jeszcze nie koniec. Ale zaraz po trzecim strzale Nawrocki przechyli³ siê na bok ruchem miêkkim i ociê¿a³ym, rêce opad³y mu, jeszcze usi³owa³ wyciagnaæ je przed siebie, lecz chwyta³y ju¿ tylko powietrze. By³a cisza. Niedomkniête drzwi sionki ¿a³osnie dygota³y na wietrze. Seweryn uwa¿nie przyglada³ siê Nawrockiemu. Jeszcze sta³, szeroko rozstawiwszy nogi. Jednak w sposób widoczny s³abna³. W koszuli rozchylonej na piersiach, w obcis³ych spodniach i lsniacych butach, smuk³y i opalony, wyglada³ teraz z g³owa opadajaca do ty³u jak linoskoczek, który straciwszy nagle na wysokosciach równowagê, daremnie chce utrzymaæ w pos³uszeñstwie s³abnace miêsnie. Czas p³yna³ bardzo wolno. Wtem Nawrocki wyprostowa³ siê i spojrzenie jego cierpieniem przymglonych oczu spoczê³o na Sewerynie. Gej¿anowskiemu serce mocniej zabi³o. Ale nie odwróci³ g³owy. Przezwyciê¿y³ pierwszy odruch strachu. Có¿ mog³o mu groziæ ze strony tego cz³owieka? Koniec. Przyja³ wiêc to spojrzenie, patrzy³ z ciekawoscia, której nie chcia³ ukryæ. „Co on teraz czuje? - mysla³. - Czy wie, ¿e umiera, ¿e to ostatnie jego chwile, czy boi siê?” Zapragna³ takiej si³y, aby móg³ wedrzeæ siê w tego cz³owieka, przeniknaæ go, zjednoczyæ siê z nim na chwilê, dojsæ razem a¿ po ów kres, który tylko tamten musia³by przekroczyæ. I w tym momencie zda³ sobie sprawê: có¿ znaczy zabiæ cz³owieka, gdy nie mo¿e siê poznaæ mysli umierajacego? Pozostawa³ sam fakt, gwa³towne przeciêcie czyjegos ¿ycia, zniszczenie jakichs planów, pragnieñ, a z tym wszystkim uczucie poni¿ajacego niedosytu. „Byæ mo¿e on teraz wie o mnie wiêcej, ni¿ ja o nim...” - pomysla³. Ale Nawrocki daleki by³ od tego. Nie widzia³ ju¿ Gej¿anowskiego. Zdawa³ sobie sprawê, ¿e tamten stoi blisko. „Gdybym wyciagna³ rêkê - pomysla³ - dotkna³bym go.” Cierpia³ jednak tak straszliwie, i¿ oczy nie przyjmowa³y ju¿ obrazów doko³a, obojêtna i obca, le¿a³a bezkszta³tna miazga. Sam czu³ siê od tych szczatków oderwany, by³ jak gdyby poza wszystkim - samotny. Mia³ jednak zupe³nie jasna swiadomosæ swego koñca. Ale jednoczesnie wydawa³o mu siê, ¿e to nie on umiera, lecz ktos inny. By³ spokojny. I dopiero gdy ból, który rwa³ mu wnêtrznosci, w¿ar³ siê g³êbiej, uczu³ strach. Zacisna³ tylko wargi, ¿eby zd³awiæ jêk. Pogarda, jaka zawsze mia³ dla cierpienia fizycznego, od¿y³a w nim teraz, ka¿ac w bólu, który ciagle jeszcze nie osiaga³ ostatecznego dna, poszukaæ pomocy. Chcia³ do ostatecznego odruchu przytomnosci wiedzieæ, ¿e cierpi i cierpienie przezwyciê¿a. Nagle piekacy skurcz targna³ ca³ym jego cia³em. Oszo³omiony, obja³ brzuch d³oñmi, przyklêkna³, ale ju¿ tylko pó³swiadomie zdawa³ sobie sprawê z tego, co siê dzieje. Upad³. Seweryn odetchna³. Schowa³ rewolwer i spojrza³ na zegarek: by³o piêæ po dziesiatej. Zdziwi³ siê, ¿e tak krótko to wszystko trwa³o, mia³ bowiem wra¿enie, ¿e znajdowa³ siê w tym pokoju ju¿ od bardzo dawna. Nawrocki nie rusza³ siê. Le¿a³ na wznak i czy pod³oga by³a krzywa, czy te¿ swiat³o w ten sposób na niego pada³o, robi³ wra¿enie, jakby g³owê mia³ umieszczona o wiele ni¿ej od nóg. Dziêki temu wydawa³ siê niezwykle d³ugi. Ale gdy Seweryn nachyli³ siê, cia³o odzyska³o normalna miarê. Chcac upewniæ siê, przy³o¿y³ ucho do serca: nie bi³o. A wiêc po wszystkim. Zdawa³ sobie sprawê, ¿e powinien natychmiast stad odejsæ. Dopiero teraz zorientowa³ siê, na jak nieobliczalne pusci³ siê ryzyko. Anna mog³a przecie¿ nadejsæ ka¿dej chwili. Mimo to nie rusza³ siê. Cos, czego nie umia³ nazwaæ, ale co by³o silniejsze od rozsadku, nie pozwala³o mu oderwaæ oczu od zmar³ego. Twarz Nawrockiego, w ciagu ostatnich chwil zmieniona przez ból, teraz odzyskiwa³a swój dawny, m³odzieñczy wyglad. Spokój nasyca³ ciemne rzêsy i lekko rozchylone usta z³udzeniem snu, nad harmonijnym przegiêciem szyi i naturalnym u³o¿eniem ramion zdawa³ siê czuwaæ odpoczynek. Ale ju¿ cokolwiek dalej krwawe plamy lepiace koszulê na piersiach i na brzuchu rozprasza³y to wra¿enie. Seweryn odsuna³ siê i podniós³ d³onie do swiat³a. By³y czyste. Ale wiêcej nie pochyli³ siê nad le¿acym. Ogarnê³o go zmêczenie. „Jutro o tej porze bêdê daleko - pomysla³. - Podejrzenia? Oczywiscie padna w pierwszym rzêdzie na Annê...” To mu przypomnia³o, ¿e musi stad szybko odejsæ. swiat³a nie zgasi³, starannie tylko zamkna³ za soba drzwi. By³ ju¿ na dworze, gdy od drogi dobieg³ go bliski plusk b³ota. Ktos szed³. O powrocie nie móg³ teraz mysleæ. Cofna³ siê za róg chaty i czeka³. Dostrzeg³szy w g³êbi ciemnosci cieniutka i dygocaca nierówno na wietrze smugê swiat³a, Anna zatrzyma³a siê. „To u niego swieci siê” - pomysla³a. I wyobrazi³a sobie chwilê, w której, gdy bêdzie ju¿ po wszystkim, poprosi Nawrockiego, aby wpusci³ do pokoju nieco swie¿ego powietrza. W razie gdyby poprzesta³ na uchyleniu okna, bêdzie musia³a zawo³aæ: „Ale¿ nie tak, szerzej, przecie¿ tutaj udusiæ siê mo¿na!” Wtedy Nawrocki otworzy okno na rozcie¿. A co dalej? Ostry dreszcz nia targna³. Przyspieszone pulsowanie serca zmusi³o ja do wsparcia siê o p³ot. Przymknê³a oczy. W pierwszej chwili mia³a wra¿enie, ¿e usuwa siê w przepasæ. Silniej wiêc uczepi³a siê chropowatej ¿erdzi. Sta³a bez ruchu, jakby w odrêtwieniu swego cia³a szuka³a ratunku. Wiatr krêtymi podmuchami wi³ siê pomiêdzy op³otkami. Pomimo ciemnosci czu³o siê bliska obecnosæ nieba: niewidzialne chmury zdawa³y siê p³ynaæ tu¿ ponad g³owa. To ich ciê¿ar musia³ przygniataæ szeleszczace doko³a drzewa. Niespodziewanie zaleg³a cisza. Anna wyprostowa³a siê: „Wrócê” - postanowi³a. I ju¿ uczyni³a kilka kroków w kierunku powrotnym, gdy zda³a sobie sprawê, ¿e Litowka wyszed³ na pewno z domu i znajduje siê gdzies w pobli¿u. W ka¿dym razie na szosie musia³aby siê na niego natknaæ. Innej zas drogi prócz tej, która przysz³a, nie by³o. Zawróci³a wiêc. Znowu zerwa³ siê wiatr, ostro zacina³ od otwartej przestrzeni nadzelwiañskich ³ak. Anna sz³a powoli wzd³u¿ p³otu, starajac siê wsród b³otnistej drogi wybieraæ co suchsze miejsca. Mia³a wprawdzie przy sobie latarkê, pamiêta³a jednak o ¿yczeniu Litowki, aby usi³owa³a siê przedostaæ do Nawrockiego nie zauwa¿ona. „Byle tylko skoñczyæ z tym wszystkim - mysla³a - wróciæ do domu, po³o¿yæ siê, zasnaæ...” W tej chwili nie mia³o dla niej ¿adnego znaczenia, co stanie siê jutro. Nie siêga³a mysla poza dzisiejsza noc. Ale nie by³o w tym nic nowego. Jak¿e dobrze i z jak wielu nocy zna³a ów stan nerwowego napiêcia, który, jak gdyby pogodzony z jej zewnêtrznym odrêtwieniem, zaciesnia³ czas do najbli¿szych godzin, na wszystkie dalsze rzucajac ciê¿ki i gêsty cieñ. Nieraz w takich chwilach wydawa³o siê jej, ¿e u tej bliskiej, choæ niejasno rysujacej siê granicy - umrze. Nie ba³a siê wtedy smierci. Mysla³a o niej jak o odpoczynku. I wszystko, co wówczas czyni³a, robi³o na niej wra¿enie powolnego zbli¿ania siê do d³ugiego snu. Wzrasta³a w niej jednoczesnie swiadomosæ w³asnej odrêbnosci. Ka¿dy swój ruch, ka¿da mysl odczuwa³a jak nale¿ace do istoty jedynej i niepowtarzalnej. Czêsto w takich wypadkach przypomina³ siê jej sen, który prze¿y³a przed wielu latami w okolicznosciach dosæ niezwyk³ych. Mia³a wtedy czternascie najwy¿ej lat, sta³o siê to bowiem w nieca³e dwa lata po smierci matki. Niedaleko domu Podhaliczów, przy koñcu waskiej i starymi ruderami zabudowanej uliczki, w dolinie, u której dalekiego kresu sina smuga znaczy³y siê lasy, le¿a³ rozleg³y staw. Gdy nastawa³y ciep³e dni, wszystkie dzieci z miasteczka zbiega³y siê tam do kapieli. Pomimo zakazu opiekunów Annie udawa³o siê czasami wymknaæ z domu. Có¿ to by³a za radosæ znalezæ siê wsród wolnej przestrzeni, pod niebem pe³nym s³oñca, na wietrze, który wynurzajace siê z wody cia³o natychmiast osusza³. Anna nie umia³a p³ywaæ. Chcieli ja wprawdzie uczyæ znajomi ch³opcy, zawsze jednak, gdy przysz³o do przekroczenia p³ytkiego pasma w pobli¿u brzegu, brak³o jej odwagi. Nie umia³a przezwyciê¿yæ strachu, jaki w równym stopniu co zachwyt, ogarnia³ ja wobec tej spokojnej i rozleg³ej przestrzeni. Ale raz, w pewien upalny dzieñ lata, zdarzy³o siê, ¿e zapomniawszy na chwilê o ostro¿nosci posunê³a siê cokolwiek dalej w g³ab i gdy nagle straci³a grunt pod nogami, by³o ju¿ za pózno, aby mog³a zawróciæ. Wtedy to w³asnie, w ciagu kilku minut, zanim rybacy wyciagnêli ja z wody nieprzytomna, przysni³ siê jej ów dziwny sen. Ujrza³a siebie w d³ugiej, bia³ej szacie u stóp ogromnych, wysoko ku górze spiêtrzonych schodów. Purpurowa materia okrywa³a stopnie, a doko³a równymi rzêdami, niby promienie s³oneczne zastyg³e w locie, bieg³y smuk³e i strzeliste z³ote kolumny. Nie zdajac sobie sprawy, gdzie siê znajduje, instynktem raczej kierujac siê ni¿ okreslonym celem, zaczê³a powoli wspinaæ siê po schodach. Wtedy kolumny, jakby nagle o¿y³y - zafalowa³y spiewnie i podobne swiat³u, które gra pe³nia po³udniowego blasku na dojrza³ych drzewach, poczê³y p³ynaæ ku górze. Uczu³a siê wtedy, jak nigdy jeszcze dotad, lekka i radosna. Nagle zda³a sobie sprawê, ¿e z chwila, gdy znajdzie siê na szczycie schodów, bêdzie musia³a z nadmiaru szczêscia umrzeæ

Fine Agencja Wydawniczo Reklamowa - prezentacje multimedialne, serwisy internetowe, konsulting, host

generic
Fine Agencja Wydawniczo Reklamowa prezentacje multimedialne serwisy internetowe konsulting hosting domen poligrafia fotografia wydawnictwo Wydawnictwo Szczególnie polecamy Nasze najnowsze prace Sklep Fine nośniki informacji i reklamy wizualnej Największy wybór najniższe ceny Opis Sklep internetowy dla agencji reklamowych i firm usługowych w którym można kupić tablice reklamowe tablice przymykowe potykacze stojaki reklamowy stojaki na plakat stojaki na foldery ramki plakatowe owz gabloty informacyjne i inne Fine Art Gallery Opis Wirtualna galeria sztuki w której można obejrzeć i kupić najwyższej klasy prace polskich twórców malarstwo grafikę rysunek biżuterię ceramikę rzeźby szkło fotografię oraz szereg artystycznych wyrobów unikatowych w skali Polski i Europy

Tagi: wydawnictwo hosting poligrafia stojaki konsulting

mbw poligrafia reklama


Tagi: reklama poligrafia

Aerograf

Artystyczne malowanie motocykli projektowanie ilustracji i okładek grafika komputerowa aerograf cyfrowy itp

Tagi: komputerowa aerograf cyfrowy aerografairbrushmotocyklegrafikaprojektowaniedesignreklamailustracjesztukatatuażtuningpoligrafia grafika