Ciekawe miejsca w sieci

Odp�dza� pokus� snu, podobnie jak smiertelnie znu�ony w�drowiec prze�amuje sennos� w obliczu niebezpiecze�stwa. C� z tego, �e cia�o omdlewa ze zm�czenia, g�owa cia�y, a powieki same bezsilnie opadaja? Trzeba wiedzie�, kiedy mo�na, kiedy wolno spa�. Pozornie tak �atwo jest wymkna� si� nieprzyjacielowi. Zdawa�oby si�: mo�na go zwies�, zmyli� slad. Pomi�dzy wieczorem a najbli�szym rankiem jaki� rozleg�y le�y czas! Ka�dy krok u poczatku wyznacza inna drog�. Tysiac scie�ek biegnie w g�ab nocy, niknacych, gdy swit zedrze ciemnosci. Ale na ka�dej wr�g jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem da�ac po naszym tropie. Spojrze� mu prosto w oczy, nie zadr�e�, nie ugia� si� przed jego zdobywcza si�a, to jedno mo�e ocali�. Ale jak wydrze� z siebie z�o, kt�re w nas czai si� zawsze wyczekujace, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyci� wroga, kt�ry jest w naszej krwi i w naszych myslach? Ksiadz Sieche� kl�cza�, skrzy�owane ramiona wspar�szy o niski sto�ek. Pochyli� g�ow�. Mia� wra�enie, jakby mu barki ogromny ci�ar przygni�t�. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje si�, �e z�o ca�ego swiata scieka w serce czuwajacego. Doko�a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast spia ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t�um. �atwa zdobycz. Kt� spi snem sprawiedliwego? D�onie, kt�re jeszcze przed chwila chciwie si�ga�y po rozpust� i zysk, dygoca teraz niespokojnie, jak p�omie� przygnieciony popio�em. Nagie cia�a dysza goraczkowo. Zwarte usta skry�y k�amstwa i kuszace podszepty, powieki zamkn�y pope�nione i przysz�e zbrodnie. Gdzie� sa mury mierzone trzcina z�ota? Wiatr szarpna� otwartym oknem. Okiennica uderzy�a o szyb�. Chlusna� deszcz. Ale proboszcz nie poruszy� si�. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa�y si� przebija� ciemnos�. Dra�a ja a� do przepastnego dna. Zwyci�aja przestrze�. Czas stana�. I przez sekund�, kt�ra trwa wieki, wydaje si� kl�czacemu, �e widzi wszystko, co dzieje si� na swiecie a� po jego najodleglejsze kra�ce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakas zas�ona spad�a rozci�ta nagle niewidzialna r�ka, ukazujac grozna wizj�. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczesnie tak drobna, i� mo�na ja ramieniem opasa�, le�y nieruchoma, sci�ta cisza: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje�one czarnymi kamieniami, zastyg�e wody, lasy skamienia�e, miasta puste jak szkielety, a nad tym niesko�czonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, kt�rego ci�ar przygniata serca spiacych. Ludzie! Wida� ich cia�a pokotem rzucone na zesch�a ziemi�, jedno przy drugim, nagie i sine, niby niesko�czony szereg umar�ych. I nagle, jakby na jeden wielki g�os rozcinajacy milczenie od wschodu do zachodu i od p�nocy na po�udnie, budza si� wszyscy. Ale nikt nie zrywa si� i nie spieszy pos�usznie ku wezwaniu. �adne wo�anie mu nie odpowiada. �aden szept ani ruch nie targna niewzruszonym spokojem. Piersi le�acych uderzone niebem zamar�y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaja smiertelna trwoga. Przera�eniem nie pozostawiajacym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksiadz Sieche�. Bo czy� nie p�ta go niemoc ta sama, kt�ra wszystkim na ziemi ka�e w tej chwili kona�, lecz nie pozwala umrze�? Oto r�wnos�, o kt�rej ludzie nie chca wiedzie�. Bogactwo staje si� podobne �achmanom �ebraka, w�adza kruszy si� w pora�onych d�oniach i jak pr�chno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywr�ci ziemi jej kuszacy kszta�t, kt� z �ywych wyrzeknie si� dobrowolnie z�udnych przywilej�w? Kiedy� wybije godzina sprawiedliwosci dla krzywdzonych i poni�anych? Tyle doko�a chciwosci, okrucie�stw, tyle k�amstw i jadu nienawisci i pogardy, i� zdaje si�, �e nic nie zdo�a zasklepi� krwawiacych ran. C� mo�e zmieni� si�? Tu cho�by, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie si� bez przymusu swoich rozleg�ych p�l i las�w, jak drapie�ne kleszcze opasujacych doko�a n�dzne ch�opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci str�czycielstwa. Zab�akanej w dalekim miescie Oldze Kukisz�w �aden g�os nie podszepnie powrotu do rodzic�w. M�ody Burak, kiedy wyjdzie z wi�zienia, znowu zacznie kras�. Kierownik poczty nie z�agodzi serdeczniejszym s�owem cierpie� umierajacej �ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoja m�odoscia, z lekkim sercem porzuci po miesiacu ka�da dziewczyn�. Ile� ich jeszcze przyjdzie p�aczacych na niego, jak przedtem przychodzi�y z �alami na Siemiona? A Siemion, kt�remu ju� tak niewiele chwil pozosta�o do �ycia... A Michas... Proboszcz zaciska d�onie. G�ste krople potu zwil�aja mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaja Ci�, dlatego b�adza. Ale mnie ukaza�es si�, jak wicher wstrzasna�es mna... Da�es wszystko. A c� ja daj�? Jak�e n�dzny jest plon minionych lat! C� uczyni� dla ludzi, kt�rych mu powierzono? Nigdy nie umia� znalez� drogi do cz�owieka. A za to jak cz�sto i w jak wielu okolicznosciach czu� si� intruzem. Tak rzadko udawa�o mu si� prze�ama� bolesny i upokarzajacy mur, kt�ry odgradza� go od ludzi wtedy w�asnie, gdy chcia� im siebie ofiarowa�. A jesli, zdarza�o si�, odnajdywa� porozumienie, czy� by�o ono czyms wi�cej ni� przelotnym b�yskiem ukazujacym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi by� szcz�scie, gdy zbudzi si� zb�akana dusz� z letargu i oczyszczona postawi przed Panem. Prze�y� kilka takich olsnie� Da� mu powa�nie r�k� do poca�owania I w skro� uca�owawszy, uprzejmie pozdrowi�; A cho� przez wzglad na gosci niewiele z nim m�wi�, Wida� by�o z �ez, kt�re wylotem kontusza Otar� pr�dko, jak kocha� pana Tadeusza. W slad gospodarza wszystko ze �niwa i z boru, I z �ak, i z pastwisk razem wraca�o do dworu. Tu owiec trzoda beczac w ulic� si� t�oczy I wznosi chmur� py�u; dalej z wolna kroczy Stado cielic tyrolskich z mosi�nymi dzwonki; Tam konie r�ace leca ze skoszonej �aki; Wszystko bie�y ku studni, kt�rej rami� z drzewa Raz wraz skrzypi i nap�j w koryta rozlewa. S�dzia, cho� utrudzony, chocia� w gronie gosci, Nie uchybi� gospodarskiej, wa�nej powinnosci: Uda� si� sam ku studni; najlepiej z wieczora Gospodarz widzi, w jakim stanie jest obora; Dozoru tego nigdy s�ugom nie poruczy.Bo S�dzia wie, �e oko pa�skie konia tuczy. Wojski z woznym Protazym ze swiecami w sieni Stali i rozprawiali, nieco por�nieni, Bo w niebytnos� Wojskiego Wozny po kryjomu Kaza� sto�y z wieczerza powynosi� z domu I ustawi� co pr�dzej w posrodku zamczyska, Kt�rego widne by�y pod lasem zwaliska. Po c� te przenosiny? Pan Wojski si� krzywi� I przeprasza� S�dziego; S�dzia si� zadziwi�, Lecz sta�o si�; ju� p�zno i trudno zaradzi�, Wola� gosci przeprosi� i w pustki prowadzi�. Po drodze Wozny ciagle S�dziemu t�umaczy�, Dlaczego urzadzenie pa�skie przeinaczy�: We dworze �adna izba nie ma obszernosci Dostatecznej dla tylu, tak szanownych gosci; W zamku sie� wielka, jeszcze dobrze zachowana, Sklepienie ca�e - wprawdzie p�k�a jedna sciana, Okna bez szyb, lecz latem nic to nie zawadzi; Bliskos� piwnic wygodna s�u�acej czeladzi. Tak m�wiac, na S�dziego mruga�; wida� z miny

Tagi: niepełnosprawnekrosno wychowawczedzieci dzieciom wyjazdywakacjeogniska dziecitpddzieckodziecipomoc przyjaciół